May 29, 2013

Να η «σχεδία»!, του Αντώνη Γκούντα

Μια σκηνή από τη ζωή ενός πωλητή της «σχεδίας» όπως την περιγράφει ο ίδιος στο χειρόγραφο σηµείωµα που έφερε στο γραφείο.

του Αντώνη Γκούντα

 

Είµαι ένας από τους πωλητές της «σχεδίας» και αποφάσισα να µοιραστώ µαζί σας µια αξέχαστη εµπειρία που είχα καθώς πουλούσα το περιοδικό. Αυτή η εµπειρία µε έκανε να ξεχαστώ εκείνη τη µέρα από ένα δυσάρεστο γεγονός που είχα πληροφορηθεί λίγο πριν βγω στο πόστο µου, και παράλληλα να σκεφτώ αρκετά σχετικά µε τη διαπαιδαγώγηση ενός µικρού παιδιού. Τι και πώς πρέπει να συζητούν οι γονείς µπροστά στα παιδιά τους όταν βρίσκονται σε ηλικία που αρχίζουν να αντιλαµβάνονται το σωστό ή το λάθος, το καλό ή το κακό;

Όπως ανέφερα και προηγουµένως δεν ήταν και η καλύτερή µου µέρα και δεν διαφήµιζα το περιοδικό όπως συνηθίζω να κάνω, απλά κρατούσα το περιοδικό στο χέρι και στεκόµουν αµίλητος στο πόστο. Κάποια στιγµή περνάει από δίπλα µου µια κυρία κρατώντας από το χέρι την τετράχρονη κορούλα της, ένα γλυκύτατο κατάξανθο κοριτσάκι. Με προσπερνάει και ακούω τη µικρούλα να φωνάζει «µαµά, µαµά η σχεδία»! Επιτόπου η µητέρα του κοριτσιού σταµατάει και έρχεται προς το µέρος µου, ζητώντας µου ένα περιοδικό και εξηγώντας ότι αν και το δεύτερο τεύχος είχε κυκλοφορήσει κάπου δέκα µέρες, δεν είχε συναντήσει πωλητή. Την εξυπηρέτησα, την ευχαρίστησα, αλλά το βλέµµα µου το τράβηξαν τα µάτια της µικρούλας τα οποία έλαµπαν από χαρά. Πιστεύω ότι χάρηκε που βοήθησε τη µητέρα της να αποκτήσει τη «σχεδία».

Σίγουρα η µικρή θα έχει ακούσει τους γονείς, της να συζητάνε για τους λόγους ύπαρξής της και γιατί πουλιέται αποκλειστικά και µόνο στους δρόµους.

Αυτό το παιδί διαµορφώνει χαρακτήρα σιγά σιγά µε βάση την αλληλεγγύη και την κατανόηση για τα προβλήµατα των συνανθρώπων ώστε µεγαλώνοντας να γίνει µια ευαισθητοποιηµένη ενήλικη.

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο σε αυτούς τους γονείς και μακάρι να υπάρχουν αρκετοί σαν αυτούς, για να ζήσει η γενιά αυτού του κοριτσιού σε έναν κόσμο πολύ πιο ανθρώπινο από τον σημερινό.                 


Issue Articles